Es ‘t geit um leve en doed, zien lui altied gewend um ze in twie tegegestelde extreme te verdeile: ‘t leve is ‘t verse en werme mörgeleech, bloeiende blome op takke en de hoop die stevig in palmen weurt gehawwe; onderwieles dat de doed de kawwe en stille nach is, verdorre blaajer die vaan takke valle, en ‘n oonvermijdelik eind boevaan veer vlöchte. Deze instinctieve angs maak us dèks geobsedeerd door ‘t verlenge vaan de lengte vaan ‘t leve, mer negere ‘t verkinne vaan de deepde vaan ‘t leve, en veer zien altied neet bereid um ‘t feit te oondervinde dat de doed ‘n onmisbaar oonderdeil vaan ‘t leve is. Zie zien noets gesjeie aanvallers, mer metgezelle die samebestoon en vaan mekaar aofhenkelek zien in de cyclus vaan de natuur.
De kostbaarheid vaan ‘t leve ligk neet in de iewegheid, mer in zien eindegheid en vitaliteit.‘t Leve is ‘n ein-reis. Vanaaf de geboortekrie, raake we de wermte en kaajdheid vaan de wereld mèt nuisjieregheid en enthousiasme, veule we de wermte vaan familieleefde, de oprechtheid vaan vrundsjap en de sjoenegheid vaan leefde, ervare we lach en tranen, vloeibaarheid en frustraties, greuje in eder ervaring en verrieke we onszelf in eder perceptie. ‘n Wild ónkroed zal perbere door de grónd te breke, ‘n klein blom zal dapper nao de zon bloeie, en ‘n vliegende vogel zal blieve zien vleugels verspreide en zweve. Alle laeve in de wereld probere hun bes um in beperkte tied hun eige leech te sjiene, wat de meis originele beteikenis vaan ‘t leve is - um neet gewoen te bestoon, mer um werm te greuje, aondachtig te veule en ‘n unieke merk vaan ós eige achter te laote. Ver höbbe neet te worstele mit wienie ‘t leve zal eindige, mer koestere gewoen eder momint vaan ‘t hede, leef ierlik, leef serieus en vul ‘t beperkde leve mèt wermte en waerde.
De doed is neet verschrikkelik. ‘T is neet de vernietiging vaan ‘t leve, mer de cyclus en bestemming vaan de natuur.Geboorte, verawwering, ziekte en doed zien de eerlijkste wètte vaan de wereld, niemand kin ‘n oetzundering zien, ongeacht welvaart of status. Ver dinke altied dat de doed verluus is, aafsjeijing en ‘t ind vaan alles, mer vaanoet ‘n aander perspectief is de doed gewoen de transformatie vaan levesvörme: gevalle blaajer weure in lentedrek um nuie buim te voede, stroumend water samesmelt in riviere en zieje um trök te gaon nao de oetgebreidheid, en verlore leve verdwijne noets ech. Degene die we leef höbbe gehad, de wermte die we höbbe achtergelaote en de goedhartigheid die we höbbe doorgegeve, zulle altied in de wereld blieve, ‘t leech in de herinnering vaan latere ginneraties weure en integrere in de cyclus vaan de natuur. De doed liert us um te koestere, zörg d’r veur dat us de zwaakheid en kostbaarheid vaan ‘t leve begriepe, zörg d’r veur dat us obsessies en gesjille loslaote, weite wie veer ‘t leve motte respectere, aandere en uszelf vriendelijk motte behandele. ‘t Is gein duustere eind, mer ‘n herinnering dat veer motte leve wie veer wille in de tied dat veer ‘t leve höbbe.
De cyclus vaan leve en doed is ‘n iewege wet vaan ‘t universum, en ouch de zachtste woerheid vaan ‘t leve. Ver höbbe neet bang te zien veur de koms vaan de doed, noch de tied vaan ‘t leve te verspille. ‘t Leve gief us ‘t rech um de wereld te veule, en de doed gief us de kalmte um ‘t verleie te regele. Ze völle mekaar aan, boedoor eder leve beteikenisvol en eder vaarwel beteikenisvol weurt. Meuge veer allemaol ‘t leve mit ontzag behandele, ‘t leve mit enthousiasme omhelze, en ‘t aafsjeid oondervinde en eindigde mit ‘n kalme en vreedzame geest, begriepe dat veer briljant tot ‘t volste motte leve es veer leve, en de insjtelling vaan de natuur vreedzaam motte acceptere es veer weggoon, en ‘t meis authentieke en wermste zelf leve in de cyclus vaan leve en doed.
